بیش از ده روز از بازگشت اینترنت پس از قطعی ۱۸ دی ماه گذشته ولی هنوز پروتکل Ipv6 قطع است؛ پروتکلی که بیش از ۳۵ درصد ترافیک ایران را پیش از قطعیها داشت و تاثیر به سزایی در کیفیت اینترنت، کاهش تاخیر و بهبود پایداری اتصالها ایفا میکرد.
گزارش رادار کلاودفلر از وضعیت اینترنت ایران در یک هفته گذشته، به خوبی قطعی IPv6 را تایید میکند:
براساس این نمودار، بیش از ۹۹.۹ درصد ترافیک ایران مبتنی بر IPv4 است و تقریبا پروتکل Ipv6 هیچ سهمی ندارد؛ چیزی نزدیک به صفر!
در اختلالات و قطعی اینترنت طی جنگ ۱۲ روزه خرداد ماه نیز شاهد قطعی اینترنت IPv6 تا یک ماه بودیم و دقیقا چنین تجربهای تکرار شد.
حالا یک سوال اساسی، چرا با اتصال اینترنت IPv4 و بهبود نسبی محدودیتها و اختلالات، شاهد اتصال IPv6 نیستیم و مثلا دو سه هفته یا یک ماه طول میکشد تا دوباره شاهد ترافیک آی پی ورژن ۶ باشیم؟
قطعی IPv6؛ سیاسی، فنی یا مدیریتی؟
IPv6 زیرساخت اینترنت جدید است و در غالب کشورهای صاحب اینترنت پر سرعت، اصلیترین پروتکل تبادل اطلاعات محسوب میشود.
این پروتکل از همان ابتدا با هدف رفع کمبود آدرسهای IPv4 و بهبود کارایی شبکه طراحی شده و بخش قابل توجهی از اینترنت جهان در سال۲۰۲۵ را به خود اختصاص داده است.
- بیشتر بخوانید: آموزش فعال سازی IPv6 در مودم
اما در ایران به نظر میرسد هنوز این پروتکل جدی گرفته نمیشود و با مشکلات ساختاری، فنی و مدیریتی روبرو است.
وقتی شاهد بازگشت سریع IPv6 پس از قطعی اینترنت نیستیم و این روند، چندین بار تکرار میشود؛ بحث فراتر از پیچیدگیهای فنی است و بیشتر به لایههای بالاتر تصمیمگیری و سیاستگذاری در حوزه اینترنت کشور برمیگردد.
بسیاری از کارشناسان اعتقاد دارند مشکل IPv6 بیشتر از اینکه مربوط به مسایل فنی پیادهسازی این پروتکل یا ترجیح Ipv4 بر آن باشد؛ از نبود سیاست مشخص و الزامآور برای توسعه آن در سطح اپراتورها رنج میبرد.
البته، نباید این موضوع را هم نادیده گرفت که کنترل و مدیریت ترافیک در IPv4 به مراتب راحتتر و با چالشهای کمتری نسبت به IPv6 روبرو است و همین موضوع باعث میشود تصمیمگیران اینترنت کشور، خیلی سریع سراغ اتصال IPv6 نروند.
در اینجا، اول و آخر مردم و کاربران هستند که از قطعی IPv6 متضرر میشوند و از دسترسی به یک اینترنت پایدار و با تاخیر پایین، محروم شدند.
